Zaprojektował Podszeptywacz, byśmy czuli lojalność.
Musimy pamiętać, że to on jest wrogiem.
-Zazdrościsz mi. -Co?
Podszeptywacz manipuluje twoim umysłem i emocjami.
Wiem. By było lepiej.
Naraziliście na niebezpieczeństwo Reyniego i jego znajomych.
O świcie wyciągniemy ich stamtąd.
Na razie musimy się skupić na farmie i lesie.
Tylko Kierownicy wchodzą do serwerowni.
To farma serwerów?
No tak, przecież mówię.
Jeśli to nadal aktualne,
to chętnie zerknęłabym na twój nowy pokój.
Zrobiłam go dla ciebie.
Dla mnie?
Idę do lasu z kolegą.
-Ma jakieś imię? -Reynie.
Piękny widok.
To nie są drzewa. Do czego służą te anteny?
Nie wiem, ale mam się nie zbliżać, gdy je włączają.
-Kiedy będą włączane? -Za 22 godziny.
To ten.
Wszyscy mieli właśnie takie niebieskie berety.
To nie są już ukryte przekazy, tylko rozkazy.
Klasyczna kontrola umysłu.
Dobra, ruszamy.
Poczekajcie! Moglibyśmy nadawać pozytywne przekazy.
Nie myślisz trzeźwo.
Tylko ja tutaj jeszcze myślę!
Wy się dogadujcie, a ja spadam, bo mam robotę.
Kate, poczekaj! Nie możesz tam iść sama!
Jeszcze pracujesz?
Muszę ustawić moc siłownika.
Idź, musisz się wyspać.
Wszystkie systemy są gotowe.
SERWEROWNIA
Co jest?
Wezmę rząd A.
Ostatnio go brałeś. Weź teraz B.
-Wolę A. -Są takie same.
-To o co ci chodzi? -Monotonia zabija duszę.
Chyba nie osiągniemy porozumienia.
Wszystko już postanowione.
Dlaczego to my mamy to robić?
To dobra okazja do refleksji.
To robota dla Pomocników.
Doktor Kurtyna powierza to wyłącznie Kierownikom.
Czuj się zaszczycony.
Czuję.
I to bardzo.
Bierzmy się za wywietrzniki.
Coś okropnego.
-Pełno tam kurzu. -Zwłaszcza w tym.
Chyba znów mamy tu szczury.
Dopiero co się ich pozbyli.
To uparte zwierzątka.
Zgłoś to. Niech tym razem rozpylą truciznę.
Maksymalna dawka.
Bez litości.
To nie był szczur.
Intruz.
Intruz!
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TRENTONA LEE STEWARTA
No nie.
Nadal nic?
Widzę tylko łodzie patrolowe Instytutu.
Zaczynam myśleć, że stało się coś złego.
Cóż, ma kłopoty z pamięcią.
Może zapomniał oznaczyć skały.
Podziwiam twój optymizm,
ale u Milligana szwankuje tylko pamięć długotrwała.
Krótkotrwałą ma niezawodną.
Nie zapomniałby dać nam znać.
Może w pobliżu pojawiła się ich łódź i nie mógł się wynurzyć.
To całkiem możliwe.
Wierzę, że tak mogło być.
Na bank.
O co chodzi?
Milligan…
Brak śladów od południa i wschodu.
Tu mamy wlot powietrza.
To jedyne alternatywne wyjście.
Ktoś był w systemie wentylacyjnym.
Wyślijmy tam zespół.
Gąbek!
Pobudka!
Która godzina?
Nie wiem. Byliśmy zajęci szukaniem Kate.
Kiedy ty sobie śniłeś o stekach.
Skąd wiedziałaś?
Kate nadal nie wróciła.
Zawsze wolała działać w pojedynkę.
Muszę się szykować.
Możliwe, że wezwą mnie do Podszeptywacza.
Posłuchaj sam siebie.
Podszeptywacz jest dla ciebie ważniejszy niż przyjaciółka?
Pochopne wnioski świadczą o braku charakteru.
Że co? Zupełnie jakbym słyszał Kurtynę.
Słowo w słowo.
Niepotrzebnie się stresujecie.
Niepotrzebnie?
Kate grozi prawdziwe niebezpieczeństwo. I to po części przez ciebie.
Przepraszam.
-Nie powinienem był krzyczeć. -Nie przepraszaj. Za to cię szanuję.
Podszeptywacz cię zmienił.
Wcześniej też byś się martwił o Kate.
Nie jesteś teraz sobą.
Skąd niby wiesz?
Bo cię znam i zależy mi na tobie.
Wtedy chciałbyś, bym był szczęśliwy,
zamiast mówić mi, kim niby jestem.
Jestem twoim najlepszym przyjacielem.
Dlatego to ja powinienem mówić ci takie rzeczy.
Myślisz o innych. Jesteś bezinteresowny i troskliwy.
Chcę odzyskać Gąbka.
Reynie, ja też jestem twoim przyjacielem.
Po prostu przestałem się tak zamartwiać.
Mówię ci, Kate nic nie jest.
No to poszukamy jej sami.
Przegapicie śniadanie.
Mamy je gdzieś.
Zauważą, że was nie ma.
Dobra, czyli 5, 18… 18,7.
Mamy ¾λ przy spektrum B. 18,70.
Musimy wracać. Spędziliśmy tu całą noc.
Sektor Delta sprawdzony. Przechodzimy do Echo. Odbiór.
Kończymy!
W końcu.
Zaczep hakowy i nylonowa lina…
O nie!
Nigdy nie poznałem równie silnej i wrażliwej osoby co Milligan.
Żałuję, że nie poznaliśmy go lepiej.
Co to za czas przeszły?
Jeszcze poznacie.
Nic jednoznacznie nie wskazuje na to, że zginął.
Cóż, urwana śruba na coś jednak wskazuje.
No tak, nie ma się co łudzić.
Nie znam lepszego pływaka.
Jeśli ktoś miałby przeżyć eksplozję łodzi podwodnej
albo wygrać z morskim żywiołem, to właśnie Milligan.
Nigdy nie zawodzi.
Zawsze daje radę.
Czasami robi to w naprawdę okrężny sposób,
ale nigdy się nie poddaje.
Nigdy.
No to my też się nie poddamy.
Świetnie.
Uratujemy go.
Co?
No właśnie. Ruszajmy.
Będę taki jak on.
Zrobię, co trzeba, nawet za cenę własnego życia.
Ależ proszę pana!
Ruszamy na wyspę.
Świetnie.
Ale jak? Widzieliście ich łodzie patrolowe.
Uratuję Milligana i dzieciaki.
Panie Benedict?
Miał pan rację.
We wszystkim.
Nie powinnam była wątpić.
Co takiego?
Jak to możliwe? Jesteśmy na wyspie!
Małej wyspie! Wysepce!
Technicy przeprowadzają testy.
Jeśli natrafią na jakieś dowody, wkrótce zidentyfikujemy tę osobę.
Mam własne podejrzenia.
Dziękuję.
S.Q.
Chciałem zapytać o twojego kolegę, Reynarda Muldoona.
To on poprosił cię, byś zabrał go do lasu?
Do czego zmierzasz?
Mówisz, że wcale mnie nie lubi i tylko mnie wykorzystuje?
No tak, nieudacznik Shepard Quaid ma samych takich fałszywych przyjaciół.
Na pewno nie idzie z nim porozmawiać albo miło spędzić czas.
Synu, jako ojciec rozumiem twój ból i nigdy go nie ignoruję.
Ale teraz muszę być dyrektorem tej uczelni,
który zadaje ci pytanie.
-To proste pytanie. -Jakie?
Zabrałeś Reyniego do lasu czy nie?
Naprawdę mogą być tylko dwie odpowiedzi.
Nie.
Przecież mi zakazałeś.
No dalej.
Jesteś Wspaniałą Kate Wetherall.
Mistrzynią trapezu.
Poradzisz sobie!
-Milligan? -Trzymam cię.
Moje wiadro.
Zgubiłam je.
Zabrało je morze.
-Muszę je odzyskać! -Kate.
Zapomnij o nim.
Nie…
I co teraz pocznę?
Nie masz wyboru.
Musisz żyć dalej.
Nic nie rozumiesz.
Rozumiem.
Gdzie pozostali?
A, no tak. Wybrałam się sama na misję.
Czasami trzeba wziąć sprawy we własne ręce.
Powiedzmy, że doszło do małego spięcia.
Tak bywa.
Podszeptywacz wyprał Gąbkowi mózg.
A Reynie tak o niego walczy, że zapomniał już, co tu robimy.
A Constance po prostu… jest sobą.
Nie mogłam dłużej czekać. Musiałam coś zrobić.
Dlatego…
Spadłaś z urwiska i prawie zginęłaś.
Sama jak palec.
Jak się tu dostałeś? Wpław?
Większość drogi przebyłem w łodzi podwodnej,
a później wpław po tym, jak zatonęła.
Precyzując, głównie żabką, a także stylem motylkowym.
Przybyłem, by zabrać was z wyspy.
-Dlaczego? -Tak kazał pan Benedict.
Teraz? W przeddzień Ulepszenia, przez które możemy stracić wolną wolę.
Mamy po prostu dać sobie spokój?
Ma swoje powody. Nie zamierzam tu teraz o nich debatować.
Opracowałem plan ucieczki.
Możesz sprowadzić tu resztę do zmroku?
Pewnie.
Milligan?
Dzięki.
To nie wróży dobrze.
Bez pochopnych wniosków.
Może ktoś zgubił portfel.
Witaj, gadżecie Wetherall.
Gdzie twoja współlokatorka?
Śpi jak zabita.
Powiedz jej, że trening jest odwołany.
Wszyscy Kierownicy dołączają do poszukiwań.
Nie ma jagodowych. Wziąłem po jednej z każdego smaku.
A kogo szukacie?
Przestępcy, który próbował włamać się do serwerowni.
Nie zazdroszczę tej osobie.
Będzie cierpieć.
Nic widzę nic podejrzanego.
Kate… jest w niebezpieczeństwie.
W końcu załapał.
To wszystko przeze mnie.
Ale schrzaniłem.
Mogłem spróbować ją powstrzymać albo pójść z nią.
A zamiast tego… porzuciłem ją.
Was wszystkich.
Wiemy. To było niegodziwe.
Co się ze mną stało?
To przez Podszeptywacza.
Sprawił, że stałeś się osobą, którą nigdy nie byłeś.
Ale wygrała twoja prawdziwa strona.
Wiedziałem, że tak będzie.
Oby Kate była cała i zdrowa.
U Kate też widzę zmiany.
Nie sądzę. Raczej cały czas była sobą.
Zmieniła ubrania.
-Kate! -Jesteś cała!
Jednak żyjesz.
Pewnie, że jestem cała. Choć wczasy to nie były.
Umieram z głodu. Mamy coś dobrego?
-Spadłaś z urwiska? -Co się stało?
Przyuważyli mnie w wentylacji, więc przyczaiłam się na ścianie urwiska.
Przykro mi, Kate.
Luz. Oceniam, że…
to chyba jednak nie był dobry pomysł, bym szła tam sama.
-Gdyby nie Milligan… -Milligan?
-Przybył tu po nas. -Co?
Pan Benedict kazał przerwać misję.
Upadek wolnej woli.
Dlaczego? Przecież dobrze nam idzie.
No nie wiem, czy tak dobrze.
Zresztą Milligan nie chciał dyskutować.
Będzie czekał na nas po zmroku.
Proszę wszystkich o uwagę!
Jeden z uczniów pójdzie ze mną.
Reynard Muldoon.
-O ilu osobach mowa? -Właśnie.
O setkach.
O rety.
Młodzi i starzy. Mężczyźni i kobiety.
Wszyscy zaczęli nosić te niebieskie berety.
To bardzo niepokojące.
Obawiam się, że kolejnym poleceniem nie będzie założenie zwykłego beretu.
Mógłby poprosić każdego o przesłanie mu dolara,
zostając do końca tygodnia miliarderem.
To byłoby jeszcze do zniesienia. Boję się myśleć, co planuje.
Aż ciężko uwierzyć, że łączy was to samo DNA.
Jesteście zupełnie inni.
Przyjąłem pani naganę.
Dzieci zostały wystawione na zbyt duże niebezpieczeństwo.
-Wyciągnę je. -Proszę tego nie robić.
Nie?
Postąpił pan słusznie.
Tylko tak można było się tam dostać.
A Reynie to najlepszy przywódca.
Wiem. Ale to nadal chłopiec.
Który może okazać się skuteczniejszy niż my razem wzięci.
Napisałam mu list.
To po prostu parę słów, by dodać mu otuchy.
Moglibyście mu go później przekazać?
Oczywiście.
Naturalnie.
Coś wymyślę.
Szczwany z ciebie lis, co, Reynie?
-Przepraszam, ale nie rozumiem. -Nie, to ja przepraszam.
Ale za co?
Jak dobrze wiesz, skupiam się na przyszłości.
To podstawa w tym, co robię.
Uważam, że zbytnie zastanawianie się przeszkadza i ogranicza.
Ale czasami, gdy mamy kryzys,
zaczynamy myśleć o przegapionych sygnałach ostrzegawczych.
Tutaj też takie były, a ja ich nie dostrzegłem.
A gdy nie potrafiłeś dopasować się do Podszeptywacza,
uznałem, że to wina braku doświadczenia.
Miałem wobec ciebie wielkie plany.
Wręcz nieograniczone.
Ale przez tę ekscytację dostrzegałem jedynie…
Na miłość boską, zrób coś z tym!
Przepraszam.
Małe rzeczy też mają znaczenie. Każdy najmniejszy drobiazg!
Wiem.
Zawias przy T i S się poluzował.
Zamówiliśmy już nowy.
No to spróbuj wszystko spisywać bez korzystania z nich.
Z kim pracujesz?
Z nikim.
Przybyłem tu, by się uczyć.
Przez te wszystkie lata rozwinąłem u siebie wyjątkowy talent.
Mogę od razu stwierdzić, czy ktoś kłamie.
Lekko zaburzony oddech.
Pierwsze oznaki pocenia się na czole.
Szybciej pracujące oczy.
Lekko rozszerzone źrenice.
To oczywiste.
Dlatego radzę ci, byś zaczął mówić prawdę
i mówił ją już do końca tej rozmowy.
Gdzie byłeś zeszłej nocy między północą a siódmą rano?
Spałem u siebie w pokoju.
Chociaż nie, po jakimś czasie wstałem.
Ale tylko raz, by pójść do łazienki.
Zazwyczaj staram się wtedy nie patrzyć na zegarek,
bo przez to nie jestem później w stanie zasnąć.
Ale tym razem spojrzałem i była 5.47.
Kłamiesz.
Utrzymujący się wiatr północno-zachodni, prędkość około 25 kilometrów na godzinę
z porywami do 20.
-Czyli podróż zajmie jakieś… -Od 22 do 24 minut w jedną stronę.
Na pewno?
Oby, bo błąd w obliczeniach może oznaczać dla nas koniec.
I nie ma pewności, że będzie to szybka śmierć.
Prąd odpływowe, rafy koralowe, rekiny.
Dzieci zostaną tam same, z traumą wywołaną naszą śmiercią.
No i uznałyby, że znowu je opuściliśmy, jeśli pożyłyby wystarczająco długo.
-To… -Stosuje pan czarnowidztwo.
Owszem. I to bardzo usilnie.
Dziękuję.
Gdy Rhonda wróci z zapasami,
rozpoczniemy budowę, by można było wypłynąć wieczorem.
-Dziś wieczorem? -Milligan i dzieci czekają.
To mało czasu, ale jest to wykonalne.
Powinniśmy poszukać ptaszkowi nowego domu.
Pewnie lubi wolność, jak wszystkie zwierzęta.
Oby sobie poradził.
To sokół.
Prawdziwa maszyna do zabijania.
Przykro mi, że pana zawiódł.
Nic się nie stało. Na pewno jest wyjątkowy na swój sposób.
List!
O nie!
-Do tyłu! -Co ty robisz?
-Celuję w list, nie sokoła. -Niech sobie leci.
Reynie wkrótce zobaczy się z panną Perumal.
Jeśli plan wypali.
No dobrze.
Powiem prawdę.
Wstałem z łóżka.
I opuściłem akademik.
W porządku.
I co dalej?
Tak naprawdę…
tęsknię za domem.
Za moją nauczycielką z sierocińca.
Zawsze mnie wspierała.
Gdy nie mogłem spać,
podziwiała ze mną gwiazdy, aż w końcu usypiałem.
Zeszłej nocy też nie mogłem zasnąć, więc wyszedłem i patrzyłem na gwiazdy.
No cóż…
Ja również szukam czasem ukojenia, podziwiając nasze niebo.
I nawet robiłem to wczoraj.
Powiedz mi, bo zapomniałem.
W którym fragmencie nieba było widać Pas Oriona?
Moment, w którą ja stronę patrzyłem?
Myślę, że…
Są wieści od techników.
Zidentyfikowaliśmy intruza.
Ja również.
Doktorze, to nie ten chłopiec.
Ot tak cię wypuścił?
Może to jakaś sztuczka.
-Śledzą cię? -To nie podstęp.
Technicy Kurtyny ustalili, kto był intruzem.
Niemożliwe.
Pokryłam opuszki palców klejem.
Nie chodzi im o ciebie, Kate…
tylko o Martinę Crowe.
No tak, jej karta.
Nie pomyślałam o tym.
Martina to wredna baba.
Dobrze jej tak.
To chyba jastrząb.
Nie.
To sokół wędrowny.
Skąd wiesz?
Za dziecka mnie taki zaatakował.
To coś okropnego!
Nie wygrał.
Ma coś w szponach.
Wiedziałem, że pan Benedict jakoś się z nami skontaktuje.
A sokoły do tego służą?
Uważajcie, bo jego dziób jest stworzony do rozrywania mięsa.
No to wracamy do gry.
Dokąd on leci?
-O nie. -Musimy go znaleźć.
Rozdzielmy się. Szybko!
NAJNOWSZA WERSJA WIĄZARA
Wiem, że dobrze nam idzie, ale mam pytanko.
Już to pan budował, tak?
Jasne, oczywiście.
Ale w dość mniejszej skali.
I działało?
Zależy, co przez to rozumiesz.
Sokół, sokół…
Sokół.
Martina?
Musisz mi pomóc. Zostałam wrobiona.
Tylko tobie mogę zaufać.
Tu jesteś.
Zaraz…
-A gdzie… -Tego szukasz?
Udajesz miłego i przyjaznego…
ale taki nie jesteś.
Ani trochę.
-S.Q… -Milcz. Pójdziesz ze mną.
Dokąd?
Do mojego ojca.
Wszystkie jednostki prowadzą kompleksowe poszukiwania.
Sześć kwadrantów z dwoma podkwadrantami
dla każdego kwadrantu, więc razem 12 kwadrantów.
Jeśli jest na wyspie, to ją znajdziemy.
Wspaniale.
Ale mam pewien pomysł. Może mniej gadania, a więcej szukania?!
Tak, Garrison?
Szykujemy się do nadania sygnału kalibrującego.
-W porządku. -Mamy zgodę na działanie?
Tak. Ostatnie, co wam powiedziałem, to: „Wyślijcie sygnał kalibrujący”.
To dość jednoznaczne.
-Myślałam, że przez tę sytuację opóźnimy… -Nie. Żadnych opóźnień.
Działamy i to natychmiast!
Działamy.
Rozpoczynamy kalibrację za trzy, dwa, jeden.
Spójność fali sinusoidalnej?
Różnica 32 miliherców i maleje.
Próg drgań?
Wzrasta.
Mam uwierzyć, że mój tata odpowiada za Zatrwożenie?
Przesyłając ukryte przekazy?
Tak. A teraz umieszcza myśli bezpośrednio w ludzkich umysłach.
A ludzie stają się mu posłuszni.
S.Q., poczekaj.
Wybacz, że cię okłamałem.
Przepraszam. To było wbrew moim własnym zasadom.
Nie miałem wyjścia.
Stawką jest nasza wolna wola.
-Dlaczego mam ci teraz uwierzyć? -Bo mówię prawdę.
-Niech mój tata to oceni. Chodź. -Wykasuje mi pamięć.
Tak, jak robi z Pomocnikami.
-Co? -Rozpoznałem jednego z nich.
Był inspektorem w moim sierocińcu.
Nie pamięta nawet tego, jak się nazywa.
Nie dziwi cię, że nie znają własnej przeszłości?
Wiem, że to sporo do przetrawienia.
Spędziłeś z nim całe życie.
Dobra, po prostu już idź.
Powiesz o tym tacie?
Powinnaś być tu bezpieczna. Zatarłam ślady.
Ktokolwiek za to odpowiada, słono zapłaci.
A skąd pomysł, że ktoś za tym stoi?
Może doszło do pomyłki.
Na pewno nie.
Ktoś użył mojej karty. Już to ustalili.
Podejrzewam tyle osób, że nie wiem, od której zacząć.
Myślałam, że wszyscy cię uwielbiają.
Ciężka jest głowa, która nosi koronę.
Jasne, podziwiają mnie, ale też mi zazdroszczą.
I kto może ich winić? Ciężko jest żyć w moim cieniu.
Zawsze miałam ten problem.
Wszyscy tylko czekają, by mnie pogrążyć.
Willa Graag? Na pewno chciałaby zostać kapitanem.
Michael Hoover, Bianca Spirelli…
Słyszę, co ludzie o mnie mówią, gdy myślą, że mnie nie ma.
Wiesz, że jesteś pierwszą osobą z całej tej szkoły,
która była dla mnie miła?
Naprawdę.
Po prostu podchodzisz z pasją do tego, w co wierzysz.
Niektórym to przeszkadza, ale ja uważam, że to wspaniałe.
Wiem, że tak uważasz.
Dobra, powinnam wracać.
Przyniosę ci jedzenie i inne rzeczy.
Jesteś najlepsza.
Daj mi swoją spinkę.
Podrzucę ją po drugiej stronie wyspy, by ich zmylić.
Genialne.
Dziękuję.
Choć tak mogę pomóc. W końcu uratowałaś mnie przed wyrzuceniem…
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Drogi Reynie. Mam nadzieję, że jesteś cały i bezpieczny.
Poinformowano mnie o waszej niebezpiecznej misji.
Ciężko mi przelać na papier to, jak bardzo się martwię.
Mogę sobie tylko wyobrażać te trudy.
Musisz działać pod przykrywką i udawać kogoś, kim nie jesteś.
No i z pewnością się boisz.
Możliwe, że zwątpiłeś w siebie.
Wiem, że tak czasami bywa.
Ale wiedz, że ja nie podzielam tych wątpliwości.
Jeśli komuś ma się to udać, to właśnie tobie.
Jestem z ciebie ogromnie dumna
i czekam na twój bezpieczny powrót.
Twoja nauczycielka i przyjaciółka, panna Perumal.
Tu jesteś!
To ten list? Znalazłeś sokoła?
To chyba dobrze?
O czymś nie wiem?
Te poszukiwania to jakiś żart.
Jest niewidzialna?
Podwoiliśmy nasze starania.
-Zaktualizowaliśmy siatki i… -Dość już tego gadania!
Po prostu ją znajdźcie.
Tak jest.
O co chodzi?
Możemy pogadać?
Oczywiście.
Dla syna zawsze znajdę czas.
Po co ci te anteny?
Te w lesie.
-Dlaczego pytasz? -Po prostu…
Nigdy nie interesowałeś się moją pracą.
Coś sprawiło, że się to zmieniło? Albo ktoś?
Nie wiem. Po prostu mnie to zaciekawiło.
Znowu nagle jesteś ciekawy.
Nie chcesz ująć tego inaczej, synu?
Nie.
Zaskakujesz mnie.
Obecnie sporo się stresuję i przyćmiewa to mój osąd.
Dlatego ciężko mi podejść do czasu zadania owego pytania
i jednocześnie uwierzyć, że nic się za tym nie kryje.
Dlatego chyba najlepiej będzie, jeśli poproszę, byś wyszedł.
Natychmiast.
Zawsze czułam, że coś jest z nią nie tak.
Ale szpiegostwo?
Jak można tak przekonująco udawać pasję związaną z piłką na uwięzi?
Normalnie socjopatka.
Spójrz.
-Nigdy nie widziałem tu sokoła. -To najszybsze zwierzę na świecie.
W locie nurkowym.
A latają w nocy?
Ten widać lata.
Nie był tak skupiony od czasu sympozjum na temat neuroinżynierii w Reykjavíku.
Nadal mam to nagranie.
Miło, że stary Benedict wrócił do gry.
To doktor Kurtyna?
Niemożliwe.
Wygląda jak on.
Choć trochę grubszy i bardziej zarośnięty.
Musimy to zgłosić.
Szybko, zanim pojawią się patrole.
Milligan na nas czeka.
Ruszymy, zgarniemy Martinę i ruszymy do pana Benedicta.
Martina to strata miejsca i czasu. Olejmy ją.
Wiem, że bywa wkurzająca i wredna, ale nie zasługuje na utratę pamięci.
Nie przez nas.
Poczucie winy jest dla słabych.
Muszę postąpić słusznie.
Ja też.
Nie mogę teraz stąd odejść.
Wtedy Kurtyna przejmie kontrolę nad myślami wszystkich, w tym naszymi.
Pan Benedict nie zabierałby nas stąd bez dobrego powodu.
Wiem i w pełni zrozumiem, jeśli odpłyniecie.
Ale ja chcę tu zostać i dokończyć misję.
Nie lubię niedokończonych spraw.
Wiem. Widziałam, jak jesz.
A ja w końcu zdobyłem ich zaufanie.
I dostęp do doktora Kurtyny.
Wiem, że damy radę.
Nigdzie się nie wybieram.
Ja też nie.
Cóż, beze mnie i tak nie dalibyście rady.
Spodziewałem się tego.
Chcecie zostać.
Pomożecie mi zejść?
Utknąłem.
Dręczono cię i ścigano.
Zbliżali się i nie było czasu na środki ostrożności,
więc skoczyłaś z urwiska.
A wtedy mogło wypaść wszystko, co miałaś w kieszeniach.
Wetherall.
Jak to wyglądał jak ja?
Powiedziałabym, że…
-Identycznie. -Dosłownie.
-Ale pan jest lepiej zbudowany. -Lepiej zadbany i o lepszej postawie.
-Tamten był nędznie ubrany. -Jak łazęga.
Dość tego.
Gdzie to dokładnie było?
-Tak jest. -Dobrze.
Ruchy!
Czysto.
Widzicie coś?
O rety.
Napisy: Krzysiek Igielski